Autofinanciación e crowdfunding

No século XX poderiamos dicir que o cine independente é considerado como cine á marxe dos cartos das grandes productoras e distribuidoras de Los Ángeles. Se nos deixamos levar polo sentido teórico da afirmación feita anteriormente, o cine asiático ou euroepeo sería cine independente mais non é así. En certos países europeos como Alemaña, Italia ou o que máis, Francia, o presuposto do goberno a para o séptimo arte vai dende case os 200 millóns de euros ata case os 700 millóns (cifras de 2016). O Estado financia o cine xa que o considera de interés artístico e cultural. O problema xorde cando non todas as producións reciben estas subencións e e se se quere levar a cabo o proxecto débense buscar novas alternativas de financiación.

Unha nova forma de autofinanciación que se está a facer cada vez máis popular recibe o nome de crowdfundindg ou micromecenazgo. Esta novedosa maneira de obter financiación para as novas ou pequenas productoras consiste, según a Asociación Española de Crowdfunding (SCF), “nun sistema de cooperación que permite a calquera persona creadora de proxectos, reunir unha suma de diñeiro entre moitas persoas para apoiar unha determinada iniciativa empresarial, cultural, social ou deportiva”. O primeiro proxecto de crowdfunding da historia tivo lugar no 1997, cando Marillion, unha banda de rock británica, financiou a sua xira recadando arredor de 60.000 dolares a través de donacións online. En relación a isto temos un caso en España no 1989 o cal se podería considerar como o precursor do proxecto anterior. O grupo musical, Extremoduro, financiou o seu primeiro disco gracias a donacións de outras persoas polo que este método de financiación non é tan novo.

Segundo Valentí Acconcia, na súa «Guía basica del crowdfunding» podemos distinguir ata 5 tipos de crowdfunding ou micromecenazgo:

• De recomprensa: é no cal se ofrece unha recompensa como contra-prestación das aportacións recibidas. Á persoa que aporta adoitaselle chamar mecenas (funder ou backer en inglés). É o modelo de micromecenazgo que lidera o mercado e o que se emprega principalmente nas produccións cinematográficas. As maiores plataformas a nivel internacional son Kickstarter e  Indiegogo.
• De inversión: neste modelo ofrécese unha acción, unha participación ou un compromiso sobre beneficios da mesma, como contra-prestación das aportacións recibidas. Á persoa que aporta adoitaselle chamar inversor ou micro inversor.
• De préstamo: nesta modalidade ofrécese un tipo de interés sobre o diñeiro recibido como contra-prestación das aportacións recibidas. O tipo de interés é tamén chamado comunmente como “o precio do diñeiro” e neste caso o receptor da financiación debe devolver o diñeiro recibido máis un tipo de interés determinado.
• De donación: no crowdfunding de donación non hai contra-prestación as persoas que financian o proxecto. Os donantes do proxecto fano polo simple feito de ver o proxecto financiado debido a que adoitan ser proxectos solidarios ou humanitarios.
• De recompensa por donación: aquí ofrécense recompensas a cambio de fondos que foron donados para unha causa.

Hugo Serra podería ser un exemplo claro dun productor que empregou este sistema para a produción dalgunhas das súas obras e de feito creou unha distribuidora española (#ConUnPack) especializada en cine «realmente independiente». Ademais diso tamén levou a cabo unha curtometraxe chamada «Baratometrajes 2.0» na que explica xunto con outros compañeiros que <<En España no es realista producir nada únicamente mediante crowdfunding>>

En España gozamos dun nivel de aceptación alto do micromecenazgo aínda que polo momento non haxa unha confianza total das plataformas online. Entre o ano 2013 e 2016 foron os anos con máis auxe en internet de proxectos financiados a través de este sistema; no 2010 o investimento que o Ministerio de Educación, Cultura e Deporte fixo ás productoras audiovisuais foi de 92,4 millóns de euros, reducíndose esta cifra ata os 36,9 millóns no 2013. Destas cantidades millonarias, so o 7,38 por 100 vai destinado para o “apoio a la incorporación de novos talentos”, é dicir, un apoio reducido a quen máis o precisa, pequenas productoras emerxentes.